ગુજરાતી કવિતા આસ્વાદ

કહુ છુ પ્રેમીઓ ઓ ભોળા મજા છે દુર રહેવા મા સમીપે સંતાપો જાજા મજા છે દુર રહેવા મા ! ઊગે આકાશે ભાનુ કમળનુ મુખડુ મલકે રવિ ન

ઉઘાડાં દ્વાર છોડીને ગમે ત્યારે હું ચાલ્યો જઈશ; જગતથી મુખ મરોડીને ગમે ત્યારે હું ચાલ્યો જઈશ. કિનારો હોય કે મઝધાર મારે શો

નહીં અશ્રુ, નહીં હાસ મુજ ઉર એવું ઉદાસ! નહીં ત્રુપ્તિ, નહીં પ્યાસ, મુજ ઉર એવું ઉદાસ! -નીરંજન ભગત

પળોની લડાઈમાં મરતા જતા નગરનો સાક્ષી છું. આ માટી મારો શ્વાસ છે, અહીં મારો જીવ ગભરાશે. ઘૂંટાયેલા

હું તો બસ ફરવા આવ્યો છું! હું ક્યાં એકે કામ તમારું કે મારું કરવા આવ્યો છું? અહીં પથ પર શી મધુર હવા ને ચહેરા ચમકે નવા ન

લીલ લપાઈને બેઠી જળને તળિયે; સૂર્યકિરણને એમ થયું કે લાવ જઈને મળિયે ! કંપ્યું જળનું

ખોબો ભરીને અમે એટલું હસ્યાં કે કૂવો ભરીને અમે રોઈ પડ્યાં. ખટમીઠાં સપનાઓ ભૂરાં ભૂરાં કુંવારા સોળ વરસ તૂરાં તૂરાં અમે ધુમ

પડઘાની આંખ આંજીને બેહદનું ખુશ થવું, બસ આટલો આ મારી તિતિક્ષાનો ભાર છે. પહેલાંની જે બપોર તે મધરાત થઈ બળે, તારાઓ રૂપે સૂર્

ચોઘડિયાંઓ જોતો રહેશે, માણસ તોયે રોતો રહેશે. સુખનો સૂરજ ઊગે તોયે, દુઃખનો ડુંગર મોટો રહેશે. સંબંધોના સરવાળામાં, આગળ પાછળ

તારાપણાના શહેરમાં જો તું મને શોધ્યા કરે તો હું તને કયાંથી મળું ? આમ આયનાના શહેરમાં જો તું મને શોધ્યા કરે તો હું તને કયા

ઝોલે ચઈડું મન પછી ઊંઈઘું નહીં, કામ હારું કોઈ પણ કઈરું નહીં. ઓટલા ડા’પણની ડાળે હ્ળવળ્યા, હાવ હારું કોઈ પણ હમજ્યું નહીં.

આ હથેળી બહુ વહેમવાળી જગા છે, અહીં સ્પર્શ વસતા એ પ્રેતો થયા છે. હવે પાંપણોમાં અદાલત ભરાશે, મેં સ્વપ્નો નીરખવાના ગુના કર્

રંગ છું હું, રોશની છું, નૂર છું; માનવીના રૂપમાં મનસૂર છું. પાપ પૂણ્યોની સીમાથી દૂર છું, માફ કર, ફિતરતથી હું મજબૂર છું.

હું રોજ તારા પ્રેમપત્રો સળગાવવા માટે બાકસ ખોલું છું, પણ દરેક વખતે તેમાંથી પતંગિયું નીકળે છે અને હું પત્રો સળગાવવાનું મા

આજે માણો હર્ષ બ્રહ્મભટ્ટની આ ખૂમારીપૂર્ણ ગઝલ. અમે રાખમાંથીયે બેઠા થવાના, જલાવો તમે તોયે જીવી જવાના. ભલે જળ ન સીંચો તમે

મથુરાદાસ જેરામ નામનો એક શખ્સ (ઉંમર વર્ષ ત્રેપન) સંખ્યાબંધ લોકોની આંખ સામે ધોળે દહાડે ઈસ્પિતાલ જેવા જાહેર સ્થળે મરવાનું

ચંદ્રકાંત શાહ જાણવા જેવો માણસ છે. આજે ચંદ્રકાંત શાહ અને એમની કવિતા પર સરસ મઝાનો લેખ વાંચવા મળી ગયો. એટલે એમના વિષે જ વા

એમની આંખમાં મઢેલું છે એક સપનું મને જડેલું છે. આમ દેખાય છે સાવ સીધું મન છેક ઊંડે જુઓ, વળેલું છે. બંધ આંખોમાં બે સૂરજ જેવ

આ શ્હેર તમારા મનસૂબા ઉથલાવી દે, કહેવાય નહીં આ ચહેરા પર બીજો ચહેરો ચિપકાવી દે, કહેવાય નહીં આ સંકેતો, આ અફવાઓ, આ સંદર્ભો,

કોઈ જોડે, કોઈ તોડે પ્રીતડી કોઈ જોડે, કોઈ તોડે. કોઈ ગુમાને ઉરઅરમાને અમથું મુખડું મોડે. કોઈ આંખને અધઅણસારે ઊલટથી સામું દો