Nazir Dekhaiya

કરતો’તો કોઈ વાત મને કંઇ ખબર નથી, ક્યારે થયું પ્રભાત મને કંઇ ખબર નથી. આ તો તમે કહ્યું મને ત્યારે ખબર પડી; કરતો’તો આપઘાત

પ્રવાસી! એ તારા વિચારો ફરે છે, ન રસ્તા ફરે ના ઉતારો ફરે છે. મળે ઉન્નતિ-પંથ ઓજસથી એના- કે જ્યાં ભાગ્ય કેરો સિતારો ફરે છે

આપને જોનાર પણ ના ઓળખે છે આપને , ક્યાં સુધી કરતા રહેશો આ પરિવર્તન નવાં? આપને આદત પડી ગઈ છે ઝગડવાની સદા, રોજ હું ક્યાંથી

ઉપર નહીં કળાય તો ભીતર ભર્યાં હશે, મીઠાં જખમથી કંઇકનાં અંતર ભર્યાં હશે. એને નિહાળવાને મને દેજે આંખડી, ખાબોચિયામાં જેણે સ

ખુશીથી કોઇને જ્યારે મરી જાવાની ઇચ્છા થઈ; તો ત્યાંથી કાળને પાછા ફરી જાવાની ઇચ્છા થઈ. ન પૂછો કે કળીને કાં ખરી જાવાની ઇચ્છ

હજુય છે ખુમાર ને હજુય હું જવાન છું, ભલે ને કાળ આવતો, હું ય સાવધાન છું. કહે છે લોક વિશ્વનાં કે સર્વવ્યાપી આપ છો, દીઠાં ન

સુકાણી જીવનની વેલી, ચાલો મિત્રો!અલ્લાબેલી. મોટા મનથી માફ કરી દો, વિસરી જાજો વેળ વિતેલી. રે’વા દો,ખણશો ના જખ્મો, નીકળશે

છાંટા ઉડ્યા છે રંગના,પૂરો ચડ્યો છે રંગ ક્યાં? આરંભ આ તો છે હજી,લાગી છે અંગ અંગ ક્યાં? તારો નિવાસ છોડીને જાયે છે એને સંગ

એને પડી ન હોય ને જ્યાં ત્યાં ફર્યા કરે, એવું તે કોણ હોય એને કરગર્યા કરે! કીધું હજાર વાર ,ન આવ્યાં એ આંગણે, વારાઘડીએ કોણ

પ્રભુના શીશ પર મારું સદન થઈ જાય તો સારું; ભલે ગંગા સમુંયે મુજ પતન થઈ જાય તો સારું. નહીં તો દિલ બળેલાં ક્યાંક બાળી દે નહ

ગગનવાસી ધરા પર બે ઘડી શ્વાસો ભરી તો જો! જીવનદાતા, જીવન કેરો અનુભવ તું કરી તો જો! સદાયે શેષ શૈયા પર શયન કરનાર ઓ ભગવન, ફક

દરદ જે હોય છે દિલમાં એ આવી બહાર બોલે છે રહે છે મૌન જો આંખો તો આંસુધાર બોલે છે ખફા થાશો નહીં આ તો તમારો પ્યાર બોલે છે