Nazir Dekhaiya

હું આશ શે રાખું મુક્તિની, જંઝીર બે ડગલાં આગળ છે, હું જ્યાં જ્યાં જાઉં છું ત્યાં ત્યાં તકદીર બે ડગલાં આગળ છે. હું તારી મ

મેળાપનો ઉચાટ ન અણધાર્યું કરી બેસે! હૈયાનો આ રઘવાટ ન અણધાર્યું કરી બેસે! જાગી છે ઝંખનાઓ બ્રહ્માંડ પામવાની, વામન બની વિરા

છઈયે હયાત આજ તો લૂંટો બહાર જેમ! કાલે તો અમે થઈ જશું સૂની બજાર જેમ. હાર્યા તો દ્રૌપદીની રીતે હોડમાં મૂક્યા લોકોએ લીધો લા

ધીરેથી વાત છેડીને વદન પર મીટ માંડે છે, વીંઝીને વીંઝણો કોઇ અગન પર મીટ માંડે છે. ખુદા યા, ખેર ચાહું છું સિતારા–ચાંદ–સૂરજન

શા હાલ થયા છે પ્રેમીના, કહેવાની કશી યે જરૂર નથી; આ હાલ તમારા કહી દેશે, કાં સેંથીમાં સિંદૂર નથી? હું હાથને મારા ફેલાવું

જોજો, ગુમાવશો ના એતબાર માનવીનો, એળે ન જાય જોજો, અવતાર માનવીનો. એવાં ન વેણ કાઢો કે દિલને ઠેસ વાગે, શબ્દો ઉપર છે નિર્ભર સ

કોઈને આગ લાગું છું,કોઈને નૂર લાગું છું, ખરેખર તો હું ખાલી છું, છતાં ભરપૂર લાગું છું, દયાળુએ દશા એવી કરી છે મારા જીવનની,

અગર જો પાત્રને તારું સફળ વરદાન થઈ જાશે; તો આ ધરતી ઉપર તારું બધે વધ સ્થાન થઈ જાશે. કોઈ કુપાત્રને જો તારા હાથે દાન થઈ જાશ

કૃપાળુની કૃપા હો, સહેલ છે મશહૂર થઇ જાવું, નકર મુશ્કેલ છે પથ્થરનું કોહિનૂર થઈ જાવું. તમે એવી તો કંઇ બાધા નથી લીધી ને જીવ

બહાનું મળી જો જાય મજાનું તો શું કરું? સામે જ ઘર મળે જો ખુદાનું તો શું કરું? રાખું છું સતત ખ્યાલ વગોવાઈ જાઓ ના- પણ દિલ જ

ખુશી દેજે જમાનાને, મને હરદમ રુદન દેજે; અવરને આપજે ગુલશન,મને વેરાન વન દેજે. સદાયે દુઃખમાં મલકે મને એવાં સ્વજન દેજે; ખિઝા

અમે એથી જ તો કોઈ સ્થળે માર્યા નથી જાતાં; કોઈની ધારણા માફક અમે ધાર્યા નથી જાતાં. બરાબર લાગ જોઈને નિશાને ઘાવ ફેકું છું, અ

બંદગાની કબુલ થઈ ગઈ છે જિંદગાની વસૂલ થઈ ગઈ છે આપને શોધવા જનારાની આખી દુનિયા જ ડૂલ થઈ ગઈ છે જે વીતી ગઈ તમારી યાદોમાં એ પ

ए चांद उनको पहेला मेरा सलाम केहना जिर मुजपे जो बीती है बातें तमाम केहना बेदर्द जमाने ने बेहद सताया फिर भी कुछ भी न की श

રૂપાળા દેહમાં આતમનું પણ હોવું જરૂરી છે; મનોહર ફૂલ છે,ફોરમનું પણ હોવું જરૂરી છે. કહાવો છો દયાળુ ને દયાની છાંટ પણ ક્યાં છ

ચણભણ ચણભણ વાત કરે છે શાની મુજ લત્તાના લોક? તાકી તાકી કેમ જુએ છે મુજને સૌ રસ્તાના લોક? કાં તો લાગે છે કે મુજ ભૂતકાળની વા

અમે એવી રીતે કપરા સમયની લાજ રાખી છે, સદા હસતું વદન રાખી વિજયની લાજ રાખી છે. કોઈને જાણ પણ થાવા નથી દીધી ય હાલતની, કે તાર

લોહી છે નસેનસમાં, ત્યાં લગી સગાઈ છે, ત્યાં લગી જ વૈભવ છે, એ બધું જશે ત્યારે કોઈ ના સગું થાશે, કંઇકનો અનુભવ છે. મોંએ ખૂબ

દિલને પણ આરામ છે,કાતિલને પણ આરામ છે, રાત પણ વીતી ગઈ, મ્હેફિલને પણ આરામ છે. એક પંથી કાજ કોલાહલ હતો ચારે તરફ, એ અવલ મંઝિલ

વ્યથાનાં તેં આપ્યાં જો ચોધાર આંસુ, ખુશીનાં ય આપી જો બે-ચાર આંસુ. વિચાર્યું છે રડનાર !રડતાં પહેલાં જશે ક્યાં બિચારાં નિર